Protestantse Gemeente Odijk


Pasen

Ds. K.F. Visser
21-04-2019

Lezing(en): Lucas 24: 1-12


Gemeente van Christus,

Die vraag raakt me. De vraag van die twee mannen aan de vrouwen, die in het eerste licht van de nieuwe dag naar het graf gingen: ‘Waarom zoeken jullie, degene die jullie levend hebben gekend, hier bij de doden? Ze zeggen met andere woorden: Je bent aan het verkeerde adres. Je vindt geen levende onder de doden.

Die vraag raakt me: Waarom? Waarom kom je hier?
Gemeente, ik zoek vandaag in het licht van Pasen naar houvast en hoop, naar tekenen van een nieuw begin, en dat tegen een donkere achtergrond.
Zo vaak is het nieuws zorgelijk, weinig hoopvol, maakt ’t angstig of bezorgd of onrustig.
Behandeling van een ziekte, wat dat met een mens doet en met de mantelzorgers.
Wat ik zoek? Genezing voor wie zo ziek is. Ik zoek een weg om te gaan, een weg door de chaos heen, de onzekerheid. Een weg door moeilijke tijden heen. Wanneer kom je weer aan leven toe? Wordt het leven lichter in het licht van Pasen?

Waarom kom je hier? Wat zoek je? Wat, als we letten op de wereld van vandaag?
Een wereld op drift. Vanochtend de berichten over bloedige aanslagen in Sri Lanka op christelijke kerken.
Een wereld op drift. Het klimaat van slag, strijdende partijen her en der.
En het zijn altijd weer de armsten die het hardst getroffen worden.

Is er licht, wordt de toekomst van zoveel landen en volken lichter?
Werpt Pasen een nieuw licht op de toestand in de wereld?

Gemeente, dit zijn natuurlijk hele grote vragen. En laten we oppassen om niet al te grote woorden te gebruiken. Na vandaag is er vast niet ineens opheldering of een nieuw begin.
Laten we ons vanmorgen niet overschreeuwen, alsof met Pasen alles zomaar goed komt.

Pasen wil zeggen: verzoening, redding. Christus sterft om ons te bevrijden van schuld en dood. ‘Zie, het lam Gods dat de zonden der wereld wegneemt’, maar laten we ook nuchter blijven: met Pasen is dat niet direct voor mekaar, hoe graag we dat ook willen.
Wat zoek wij hier? Misschien voor even iets van een beetje licht van Pasen?

Maar, gemeente, wat ik nou zo troostend vind, gemeente, is dat ook in het evangelie behoorlijk veel verborgen blijft. Niet alles is ook in het evangelie meteen van meet af aan opgehelderd, klaar. Dat valt me op. Nu ik dit evangelie lees op zoek naar het licht van Pasen, valt me op dat er veel verborgen blijft. De opstanding zelf wordt niet beschreven;
er zijn geen ooggetuigen.
Als de vrouwen bij het graf komen, is alles al geschied. Het echte geheim blijft bewaard.
De hoop waar we naar verlangen, dient zich niet meteen aan.
‘Hij is er niet’, dat is het enige wat de vrouwen zien en zeggen en wat ze te horen krijgen. Ze zien Hem niet. En ze zijn van streek. Ja, ze krijgen ook te horen dat Hij is opgewekt, maar daar valt niks van te zien!
En Petrus ziet alleen nog wat linnen doeken liggen, maar hoe de Opstanding zich voltrokken heeft, wordt niet duidelijk. Er blijft veel verborgen. Waar blijft het licht van Pasen?
Gemeente, dat realisme vind ik helpend en troostend. Het besef van ‘niet weten’,
van vastlopen in de werkelijkheid; er is nog even geen uitzicht of doorbraak.
Eerst is er dat zoeken.

Wat komen jullie hier doen? Waarom hier? Degene die je levend hebt gekend, die zul je hier bij de doden niet vinden! ‘Hij is hier niet’, zeggen de twee mannen bij het graf.’Ja, Hij is opgewekt’, maar wat dan, hoe dan, waar dan? Die mannen zeggen waar de vrouwen al bang voor waren. Hij is er niet. Hoe moet het nou verder? Is er wel een verder?

Gemeente, het Paasbericht is lang zo juichend niet als onze Paasliederen suggereren. Het is niet meteen ‘halleluja’ in het evangelie. Het Paasbericht is eerder schuchter en ingehouden.

Eerst horen we wat er niet is. Hij is niet bij de doden. En dan moeten de vrouwen op zoek gaan, ze moeten gaan graven in hun herinnering. ‘Herinnert U wat Hij gezegd heeft! Dat Hij moest lijden en sterven om langs die weg op te staan’.
Ze moeten het doen met wat er ooit was gezegd, niet met wat zich direct aandient.
Een mens moet het blijkbaar hebben van horen zeggen. En toen je het ooit hoorde, kon je d’r niks mee nog. Petrus stopte zijn vingers in zijn oren: Ik wil het niet horen, had hij gezegd.
Dat van lijden en sterven, ik wil er niet aan! Hoezo lijden en dood?

Het Paasbericht heeft in het evangelie niet meteen iets triomfantelijks. Er hangt twijfel om heen, vraagtekens zijn er.

Maar, gemeente, dat vind ik nou juist zo sterk, zo eerlijk, zo reëel, zo nuchter.
Het moet blijkbaar nog steeds Pasen worden, als u begrijpt wat ik bedoel.
Echte opstanding, opwekking in de zin dat deze wereld Koninkrijk van God wordt,
daarheen zijn we nog steeds op weg. Dat er nog steeds talloze mensen lijden en sterven
om ziekte of noodlot of oorlog, dat wordt immers na Lucas 24 niet meteen verleden tijd.

Wij moeten het altijd nog hebben van die herinnering. Van wat er ooit is beloofd.
En het bij die belofte zien uit te houden. Ja, eenmaal zullen alle tranen van de ogen
worden gewist… eenmaal zullen alle dingen nieuw worden… maar ik hoef maar om me heen te kijken om te weten dat wij daar nog altijd niet bij zijn aangekomen.

Ik houd van het realisme van het evangelie. Eerst is er dat zoeken. Het is niet meteen halleluja. En dan is er die herinnering, die belofte van ooit. En daarna is er dat de vrouwen de anderen gaan opzoeken. Dat lees ik in het evangelie.

Als de vrouwen bij het graf weggaan, hun hoofd en hart vol van verdriet en nog onopgehelderde herinneringen… dan zoeken ze hun vrienden op en anderen en vertellen wat ze hebben beleefd en gezien en gehoord… en wat ze zich herinnerden….
Dus- als ik het goed zie – ligt in de gemeenschap van mensen, die Jezus volgen, het geheim van Pasen.
In de gemeente… daar kun je steun vinden en troost en volharding en goede moed.
Daar kun je terecht met je vragen en twijfels. Daar kun je delen wat jou bezighoudt,
aan hoop en aan zorg. Daar wordt steeds weer je herinnering opgefrist aan die beloften van God. Daar leer je zingen van grote dingen, die nog staan te gebeuren, van geloof, hoop en liefde en daarmee kunnen wij elkaar vinden en bemoedigen. Ook al is dat niet altijd even makkelijk, mensenwerk. In het evangelie horen we dat er stemmen opgaan die de berichten van de vrouwen in twijfel trekken: kletspraat, wordt gezegd.
Maar toch, is dit de beweging die ik zie. Die vrouwen zoeken hun steun in de gemeenschap, in de gemeente.

Weet u, het is de apostel Paulus geweest die dat zo krachtig onder woorden heeft gebracht.
Hij noemt op verschillende plaatsen in zijn brieven de gemeente het opgestane lichaam van Christus. Sinds Pasen wordt de kerk het lichaam van Christus genoemd, de Opgestane Heer.
Die kring van mensen die het evangelie van Jezus willen blijven horen, willen proberen te volgen, met vallen en opstaan, die kring, die gemeente, is het lichaam van Christus op aarde.
Dus als het goed is, kunnen mensen in de gemeenschap steun vinden om het donker in hun leven te doorstaan. Of dat altijd goed gaat? Of wij ons altijd van die roeping bewust zijn? Lichaam van Christus? Dragen wij de opstanding met ons mee? Lichtdragers in de nacht, voor onszelf en voor elkaar?

Laten we maar niet al te grote woorden gebruiken. Het is een belofte, een ideaal en we zijn op weg naar de vervulling ervan. We doen ons best. Het blijft mensenwerk. Maar toch, iets van die roeping mag ons vandaag al prikkelen, stimuleren.

Waarom zoeken jullie de levende onder de doden? Zoek je leven, ook al zie je narigheid alom? Zoek je hoop bij alle zorg? Hier is Christus, de Levende Heer!
En leef in het licht van Pasen!

Amen.

Overzicht preken

01-12-2019
Aldoor was er het woord
(Afscheidsdienst)


24-11-2019
Eeuwigheidszondag

10-11-2019
Bidden
(Jongerendienst)


03-11-2019
Zacheüs, graaier wordt redder
(Dankdag)


13-10-2019
Na het kyrie ook het gloria

06-10-2019
Een kind in ons midden

15-09-2019
Een goed verhaal
(Startzondag)


25-08-2019
Aan tafel genodigd

14-07-2019
Simson (2)

07-07-2019
Simson (1)

23-06-2019
Gideon

16-06-2019
Debora
(Pinksteren)


09-06-2019
Vragen om de goede Geest
(Pinksteren)


30-05-2019
Hemelvaart

26-05-2019
De Geest die ons bijstaat

12-05-2019
Waarachtigheid

28-04-2019
Emmausgangers

21-04-2019
Pasen

14-04-2019
Palmpasen

31-03-2019
Thuiskomen

17-03-2019
Liefde
(Oecumenische viering)


10-03-2019
Weerstand bieden

17-02-2019
Ontmoeting met God en met elkaar
(Kinderdienst)


10-02-2019
Roeping Petrus

27-01-2019
Waartoe is Hij gekomen?

13-01-2019
Overgoten met licht

31-12-2018
Oudejaarsdienst

25-12-2018
Kerstmorgen

24-12-2018
'Een zon diep in de nacht'
(Kerstnachtdienst)


16-12-2018
Leven voelen
(Derde advent)


09-12-2018
De dienstbare kerk
(Tweede advent)


02-12-2018
Sprakeloos
(Eerste advent)


25-11-2018
Eeuwigheidszondag

11-11-2018
Dankdag

14-10-2018
'Laat de kinderen tot mij komen'
(Doopviering)


07-10-2018
Trouw

30-09-2018
Voor alle mensen van goede wil

23-09-2018
Omzien naar elkaar
(Gemeentezondag)





Zeisterweg 34, 3984 NL ODIJK

Dhr. J. van den Heuvel (scriba), email:
Webmaster, email:

disclaimer | privacyverklaring